ย้อนไปเมื่อวันที่ 17 ก.พ. 2558 วันที่ทำให้ชีวิตของเราเปลี่ยน พร้อมกับการเริ่มต้นใหม่ของชีวิตน้อยๆ 1 ชีวิต จำได้ว่า เช้าวันนั้นตกใจตื่นตอยประมาณตีห้า ความรู้สึกเหมือนฉี่ราด ลุกขึ้นมาเข้าห้องน้ำ แล้วไปนอนต่อที่โซฟา สะดุ้งอีกทีเกือบหกโมงเช้า เปียกอีกแล้ว รีบเข้าห้องน้ำ มีน้ำออกมาพร้อมกับเลือดปนนิดๆ ในใจตอนนั้นคิดว่า...สงสัยจะวันนีแล้วล่ะ
รีบหยิบผ้าเช็ดตัว และจับขาคุณสามีที่กำลังหลับแต่ลืมตาขึ้นมามอง แล้วบอกว่า น่าจะน้ำเดินนะ เดี๋ยวเราอาบน้ำก่อนนะ...แล้วก็รีบอาบน้ำสระผม เพราะเคยอ่านมาว่าหลังคลอดเค้าจะไม่ให้สระผม ไอ้เราเป็นประเภทที่ต้องสระผมทุกวัน เลยจำเรื่องนี้ขั้นใจ
แต่งตัว หยิบกระเป๋าที่เตรียมไว้ ออกเดินทางไปรพ. ระหว่างทางโทรบอกแม่ (อยากบอกว่าความรู้สึกตอนนั้นตื่นเต้นนิดๆ กลัวหน่อยๆ เพราะไม่เจ็บท้อง) พอไปถึงรพ. แจ้งอาการพยาบาล พยาบาลโทรแจ้งคุณหมอชุมพล หมอเจ้าของไข้ และพาขึ้นไปรอที่ห้องคลอด ห้องคลอด รพ.วิภาวดี เหมือนห้องคนไข้ทั่วไป มีทีวี ทีนั่งพักญาติ สะดวกสบาย พยาบาลเอาชุดคนไข้มาให้เปลี่ยน และมาทำการสวนทวารให้ เพื่อให้ถ่ายออก จะได้ไม้ปวด หรือต้องเบ่งระหว่างนี้...
คุณหมอมาดูอาการอีกทีตอน 9.00 น. โมง แล้วบอกว่า ปากช่องคลอดเปิดประมาณ 2 ซม. คงจะใช้เวลาอีกซักพัก แล้วคุณหมอก็ออกไป หลังจากนั้นคุณพยาบาลก็เอายาเร่งคลอดมาให้ เพราะว่าน้ำเดินแล้ว หมอกลัวจะแห้ง แล้วจะอันตราย ตอนนั้นไม่คิดอะไร เพราะก็ยังไม่ปวดท้องอยู่ดี แม่มาถึงรพ. แล้ว ตอนนี้อยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตา คุยเล่น ถ่ายรูปเฮฮากัน ระหว่างรอ....ยังไม่รู้ชะตากรรมของตัวเอง...เหอๆ
